เช้าวันรุ่งขึ้น ไซมอน เตรียมตัวที่จะออกไปขายของเหมือนเคย แต่ก็ต้องทิ้งให้เบลเลนอยู่บ้านเพียงคนเดียวเพราะเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย "ป่ะ! ฟิลเรนไปกันเถอะสายแล้ว" ไซมอนชวนฟิลเรนแต่ฟิลเรนก็ไม่กระดิกจากเตียงเลย "อ่อ! นายคงอยากจะอยู่กับเบลเลนใช่ไหม? อ่า...เข้าใจละ" ไซมอนเข้าใจฟิลเรน ฟิลเรนบินไปเกาะที่หัวเตียงที่เบลเลนนอนอยู่ "อ่า! อยู่ไปเถอะฉันไม่รบกวน" ไซมอนบอกฟิลเรนและขับรถม้าออกไป แต่ในหัวของไซมอนขณะเดินทางนั้นก็ได้แต่คิดเกี่ยวกับเรื่องเลวร้ายต่างๆนานา เขากำลังคิดว่าฟิลเรนกำลังบอกอะไรบางอย่างอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้คิดมากอะไร เขาถึงที่จุดจายของที่ตลาดใจกลางเมือง เขาวางสิ่งประดิษฐ์ของเขาและเริ่มขายแต่ก็อดเป็นห่วงเบลเลนและฟิลเรนไม่ได้
"นี่! ฟิลเรนออกไปจากขาฉันได้แล้วน่า" เบลเลนสั่งนกยูงฟิลเรนที่เกาะอยู่บนขาของเธอเอง ฟิลเรนทำท่าสำนึกผิดและลงจากขาของเบลเลน "โอ๋! ฉันขอโทษนะฟิลเรนเดี๋ยวฉันจะเอาอาหารเช้ามาให้นายนะ" เบลเลนลุกจากเตียงและเดินไปหยิบเมล็ดพืชและขนมปังแพมาด้วย เบลเลนป้อนเมล็ดพืชให้กับฟิลเรน พลางหยิบขนมปังแพมากินด้วยอย่างสบายอารมณ์ ฟิลเรนใช้ปากของมันแย่งขนมปังแพออกจากมือของเบลเลนและจิกขนมปัง ทำให้เบลเลนหวเสียนิดๆแต่ฟิลเรนเหมือนกำลังจะบอกอะไรบางอย่าง ฟิลเรนจิกขนมปังจนคล้ายรูปผีเสื้อที่มีปืนอยู่ข้างๆ "นายกำลังจะบอกอะไรน่ะฟิลเรน" ทันใดนั้นฟิลเรนทำท่าตกใจและก็บินขึ้นไปบนหลังคา "ฟิลเรนนายเป็นอะไร?" ทันใดนั้นเบลเลนก็ถูกมือหนาของใครบางคนปิดปากเอาไว้ และเธอก็สลบไป ตอนนี้เบลเลนตื่นมาด้วยอาการมึนเมา เธอกำลังถูกคุมขังอยู่ในห้องคุมขังนักโทษแห่งหนึ่ง "เป็นไงบ้างล่ะเจ้าหญิงที่นี่น่าอยู่ไหม? ถ้าเธออยากจะอยู่ก็ดื้อกับฉันให้มากๆ แต่ถ้าไม่ก็สมควรที่จะต้องรับฟังข้าทุกอย่าง" ชายฉกรรจ์ผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงมีเล่ห์กล "นายพูดถึงอะไร? นายต้องการอะไร? ปล่อยข้าไปจากที่นี่!" เบลเลนพูดถามชายฉกรรจ์ผู้นั้นไป "อ่า! งั้นฉันจะแนะนำตัวเองและก็จะตอบคำถามของเธอให้หมดทุกข้อ ฉันชื่อบีโธเฟ่นนักดนตรีหนุ่มพร้อมกับทำงานพิเศษด้วยคือองค์กรลับ ฉันนั้นอับจนตามหาเธอมานานแสนนาน ฉันอยากได้สิ่งที่ฉันเคยมีกลับมา อยากที่จะทำแบบที่คนอื่นทำได้บ้าง" ทันใดนั้นบีโธเฟ่นก็ร้องไห้ออกมาและหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปหน้าของเขาเละเต็มไปด้วยเลือดและหนองที่ไหลซึมออกมาจากแผล แขนของเขามีข้างเดียว ขาของเขาเป็นขาเทียมเบลเลนกรีดร้องออกมาด้วยอาการตกใจกับสภาพของบีโธเฟ่นตอนนี้ "อย่ากรีดร้องไปเลยเจ้าหญฺิง นี่แหละสภาพจริงปัจจุบันของฉัน ฉันถูกทำร้ายหน้าของฉันเละไปหมด แขนฉันมีเพียงข้างเดียว ขาของฉันก็ไม่มีมีเพียงแต่ขาหูกระป๋อง มีแต่คนเรียกฉัยว่านักดนตรีพิการยาจก ฉันไม่มีใครเลยนอกจากเครื่องดนตรีเก่าๆที่ฉันรักมากที่สุด" เขาพูดพร้อมชี้ไปทางเปียโนเก่าๆเครื่องหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมกำแพงของห้องคุมขัง "ฉันไม่มีอะไรเลย เวรกรรมชัดๆ ฉันจะตอบคำถามข้อแรกฉันพฅูดถึง ฉันต้องการสิ่งบางอย่างที่ทำให้ฉันสบาย ข้อที่2ฉันต้องการแสงตะวัน พระจันทร์ สายลม แต่ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่ ถ้าฉันไม่ได้สิ่งที่ฉันต้องการ" บีโธเฟ่นพูดย้ำคำให้เบลเลนตกใจจนกลัว บีโธเฟ่นหยิบหน้ากากสีทองออกมาใส่ที่หน้าของเขาและใส่แขนขาเทียมเหมือนเดิมเขานั่งเล่นเปียโนเพื่อดับความโกรธของเขา เบลเลนสนใจในท่าทีของเขา สักพักบีโธเฟ่นก็กลายเป็นนักดนตรีหนุ่มรูปงามทันทีที่ทำให้เบลเลนรู้สึกสนใจกับท่าทีของเขา
--------ด้านไซมอน--------
ไซมอนเก็บของๆเขาใส่รถม้าตามเคยเพราะอยู่ในช่วงใกล้ค่ำแล้ว เขาขับรถม้ากลับบ้านเมื่อถึงที่บ้านทำให้ไซมอนแปลกใจเมื่อฟิลเรนมีอาการตกใจและบ้านนั้นรกรุงรังและเบลเลนหายตัวไป เขาร้องไห้และบ่นโทษตัวเองที่ดูแลเพื่อนสนิทของตนเองไม่ดีเขากำลังกังวลเรื่องความปลอดภัยของเบลเลนและห่วงว่าเดวิดจะรู้เรื่องนี้ ไซมอนเดินไปหาฟิลเรนเพื่อที่จะถามฟิลเรน "นายรู้อะไรบ้าง? เบลเลนหายไปไหน?" ฟิลเรนคาบตัวโน้ตตัวหนึ่งออกมามันคือตัวกุญแจซอล ทำให้ไซมอนนึกถึงใครบางคนขึ้นมา "นายบีโธเฟ่น! นายแน่ๆเลย" ไซมอนพูดขึ้นและพาฟิลเรนขึ้นรถม้าไปด้วยกัน เขาถึงที่หน้าที่พักของบีโธเฟ่น "ไอ้บีโธเฟ่น!เอาเพื่อนของข้าไปไว้ที่ไหนออกมาเดี๋ยวนี้!!" ไซมอนตะโกนเรียกบีโธเฟ่น ทันใดนั้นประตูบานใหญ่ก็เปิดออกและบีโธเฟ่นเดินออกมา "นายมาทำไมฮึ! พ่อค้ากระจอก" บีโธเฟ่นพูดออกไปเมื่อเห็นไซมอนเดินออกมา "แต่ถ้าฉันเป็นพ่อค้ากระจอกมันก็คงดีกว่านักดนตรีพิการยาจกอย่างแกแล้วกัน!" "วมอนพูดออกไปด้วยความโกรธทำให้บีโธเฟ่นหัวเสียและเสียใจเล็กน้อย "ใช่สิ! ฉันมันนักดนตรีพิการยาจกคนหนึ่งไม่มีอะไรดีสักอย่าง!" บีโธเฟ่นพูดและพลางร้องไห้ไปด้วยความเสียใจ "นายอยากเห็นหน้าตาและสภาพของฉันที่แท้จริงไหมล่ะ!?" บีโธเฟ่นพูดพร้อมฉีกหน้าตัวเองออก จากที่หน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความหล่อเหลาแต่ตอนนี้กลับกันหน้าของเขากลายเป็นบีโธเฟ่นที่ใครๆก็ไม่อยากมอง ไซมอนต้องปิดตาของตัวเองเพราะทนมองสภาพของบีโธเฟ่นไม่ไหว "หึ! บอกแล้วว่าถ้าจะมาเจอฉันต้องทำใจรับความเป็นไปในอนาคตซะก่อน คงอยากเจอนางมากล่ะสิ นั้นก็ตามฉันมา หวังว่าคงไม่เล่นตลกอะไรอีกล่ะ ฉันไม่ค่อยชอบความรุนแรงสักเท่าไรน่ะ" บีโธเฟ่นพูดและเดินนำหน้าไซมอนและฟิลเรนไป และพวกเขาก็ถึงห้องที่มีเบลเลนถูกขังอยู่ข้างในเบลเลนร้องไห้และตะโกนออกมาเพื่อขอความช่วยเหลือจากไซมอน ฟิลเรนบินไปเกาะที่ประตูและร้องเสียงดังออกมา "ไม่ต้องร้องหรอก มันไม่มีประโยชน์อะไร!ฉันไม่ใจอ่อนหรอกน่า" คำพูดของบีโธเฟ่นทำให้ฟิลเรนหยุดร้อง ตอนนี้เบลเลนมีน้ำใสๆไหลออกมาอาบแก้มสีชมพูของเธอ เธอเริ่มขยับเข้าไปใกล้ๆเปียโนของบีโธเฟ่นและเธอก็เริ่มเล่นมัน เธอเคยได้ยินว่าถ้าบีโธเฟ่นได้ยินเสียงเพลงจากเปียโนของเขาเอง เขาจะกลายเป็นหนุ่มรูปงาม และบีโธเฟ่นร้องไห้ออกมาเขาเริ่มรุ็สึกผิดที่พาตัวเบลเลนมา "นายต้องการอะไร? ให้ฉันช่วยไหม?" เบลเลนที่รู้สึกสงสารได้ถามบีโธเฟ่น "เอาสิ! เธอช่วยได้อยู่แล้ว" บีโธเฟ่นตอบพร้อมสะแหยะยิ้ม ซึ่งพฤติกรรมนี้สร้างความปั่นป่วนในใจของเบลเลนอยู่ไม่น้อย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น