ประพันธ์โดย สุพรรณวิจิตร(mild_bigbang@msn.com)>>twitter and Facebook
บทนำ
“โอ้! เช้าแล้วหรือนี่”เบลเลนพูดออกมา ด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อยและทิ้งตัวลงไปนอนเหมือนเดิม”เฮ่! เบลเลนลูกไม่คิดที่จะตื่นมาสูดอากาศยามสดใสข้างนอกเลยหรือ นี่พ่อทำมัลเบอร์รี่ชีสเค้กให้ลูกแล้วนะ ของโปรดลูกไง”เดวิดผู้เป็นพ่อพูดด้วยความดีใจในเช้าวันเกิดของลูกสาวตนเอง”ไม่!หนูอยากนอน วันนี้มันเป็นวันอะไรทำไมพ่อถึงนึกอยากจะทำมัลเบอร์รี่ชีสเค้กให้ลูก”เบลเลนถามด้วยอาการอยากรู้”ก็วันนี้มันวันเกิดของลูกไง ตื่นได้แล้ว!พ่อเตรียมของขวัญให้ลูกแล้วนะ”เดวิดพูด”เอ๋...ใช่นี่วันเกิดลูกแต่...ไม่!ลูกอยากเจอแม่มากกว่า”เบลเลนพูดด้วยอาการเย็นชา”ลูกคง.....เอ..ไม่ใช่สิ แม่เขาคงกำลังยุ่งเลยมาเลี้ยงงานวันเกิดลูกไม่ได้ พ่อขอโทษที่ไมได้บอกลูกไว้นะ”เดวิดพูดด้วยอาการตะกุกตะกักในเรื่องนี้เพราะไม่อยากให้ลูกสาวตนนั้นคิดมากว่าทำไมตัวเองไม่มีแม่ที่รักเหมือนคนอื่นเขา
--ยามเย็นที่เมืองSilkberk ---
ณ สวนสาธารณะในเมืองซิลเบิร์ค เบลเลนซบอกของผู้เป็นพ่อและคิดคำถามคำถามหนึ่งและถามมันออกไปด้วยความเศ้รา “พ่อคะ! ทำไมลูกไม่เคยเจอแม่เลย!?”เบลเลนพูดออกไปด้วยอาการอยากรู้และต้องการคำตอบมากกว่าเหตุผลที่ว่าแม่ของตนไม่ว่าง”เบลเลน...ลูกควรจะเข้มแข็งนะเมื่อพ่อบอกไปลูกต้องสัญญากับพ่อว่าลูกจะไม่โกรธและไม่เสียใจ”เดวิดพูดออกไปด้วยอาการที่กังวลเล็กน้อย”ค่ะ!หนูสัญญาว่าหนูจะไม่โกรธและเสียใจ”เดวิดได้ฟังคำนี้จากปากลูกสาวตนจึงจำใจที่จะต้องบอก”ลูก!เบลเลน...ลูกไม่ใช่ลูกของพ่อจริงๆและลูกนั้นไม่มีแม่....พ่อเป็นพ่ออุปการะของลูกน่ะ ลูกคงไม่โกรธพ่อใช่ไหม”เมื่อเบลเลนได้ยินคำนี้ออกจากปากพ่อของตนจึงรู้สึกเสียใจ และมีหยาดน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนทั้งสองข้าง และทันใดนั้นก็มีเสียงฟ้าผ่า และหยาดฝนไหลลงมาจากเบื้องบน “ลูกรู้นะคะว่าพ่อนั้นก็รักหนู แต่ทำไมพ่อไม่บอกลูกก่อนล่ะว่าลูกไม่ใช่ลูกที่แท้จริง....แต่หนูก็รับได้นะคะ”เบลเลนพูดด้วยความผิดหวังและยังมีหยาดน้ำใสๆไหลออกจากตามาอย่างไม่ขาดสาย”ลูกต้องอดทนนะลูก....พ่อขอโทษที่ไม่ยอมบอกลูกก่อน”เดวิดรู้สึกสำนึกผิดที่เคยปกปิดความลับพวกนี้ และเขาก็หวังว่าวันนี้จะจบวันด้วยการที่เบลลเนยังคงพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเหมือนเดิม และมองหน้าเขาได้เหมือนเดิม แต่มันก็ไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ เบลเลนยังคงเย็นชากับพ่อของตนเหมือนเคย
---เช้าวันรุ่งขึ้น---
เดวิดทอดสายตามองยังห้องนอนของลูกสาวของตน แต่กลับได้ความเจ็บปวดกลับมาอย่างไม่คาดคิดเมื่อเห็นภาพลูกสาวของตนกำลังเก็บของสำคัญทุกอย่างเช่น เสื้อผ้า ผ้าห่ม ที่นอน และ เครื่องประดับต่างๆ เก็บลงในกระเป๋า”เบลเลน! ลูกกำลังจะทำอะไร”เดวิดถามลูกสาวของตนด้วยความตกใจ”พ่อ! หนูจะออกไปอยู่กับไซมอนในเฮอร์มอซา นะคะ”เบลเลนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา และเดินจากไปโดยทิ้งให้ผู้เป็นพ่อล้มลงด้วยความเจ็บปวด
