Part 5
กลับบ้าน.....!! ชายฉกรรจ์อันตราย
“เจ้ามีนามว่าอะไรล่ะ?” นัมรีอองตรัสถามเบลเลน “ข้ามีชื่อว่าเบลเลนอาศัยอยู่ในเมืองแห่งหนึ่งที่ชื่อว่าซิลเบิร์คข้าอาศัยอยู่กับเดวิด พ่อของข้า” เบลเลนตอบ แต่เบลเลนไม่อยากบอกว่าเธอเป็นบุตรอุปการะของเดวิด “เธอนี่ช่างเหมือนเฮเบนเน็ทจังเลยนะ” นัมรีอองตรัส “เหมือนมากจริงๆ” ออสการ์นาร์ดเสริม “พระองค์แล้วพระราชินีแคทเธอลีน ล่ะขอรับ” ไซมอนถามนัมรีอองเกี่ยวกับพระราชินีแคทเธอลีน “นางบรรทมอยู่ในหอ นางประชวรน่ะ ว่าแต่...พ่อหนุ่มนายเป็นใครกัน? หรือว่าเป็นคู่รักของเบลเลน!?” นัมรีอองตรัสถามอย่างสงสัย ทำให้ไซมอนแอบขำอยู่เบาๆ “เจ้าบังอาจหัวเราะเยาะข้ารึ!!” “เปล่านะขอรับ ข้าแค่จะบอกว่าข้าไม่ใช่คู่รักของเบลเลนหรอก ข้าเป็นเพียงแค่สหายของนางเท่านั้น” ไซมอนอธิบาย “เดี๋ยวข้าจะพาไซมอนและเบลเลนไปเยี่ยมพระราชินีแคทเธอลีนนะขอรับ” ออสการ์นาร์ดกล่าวและเดินนำไปยังห้องโถงใหญ่ หรือ ที่ในวังเรียกกันว่าหอโอสถ ซึ่งมีพระราชินีแคทเธอลีนนอนบรรทมอยู่ และแล้วพระราชินีก็ตื่นขึ้นมาและตรัสว่า “ลูก! ฮเบนเน็ทลูกกลับมาแล้วหรือ ลูกไปไหนมา ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเจ้าไปไหนมานางฟ้า นางสวรรค์ของแม่” นางตรัสออกมาด้วยความดีใจปนเสียใจเศร้าโศกอยู่เล็กน้อย เมื่อนางเห็นเบลเลน “เอ่อ......ข้าไม่ใช่เฮเบนเน็ทหรอก ข้าชื่อเบลเลน เป็นหญิงธรรมดาจากเมืองซิลเบิร์ค” เบลเลนอธิบายทุกๆอย่างแก่นาง “หล่อนพูดอะไรรึ!ออสการ์นาร์ด” นางถามออสการ์นาร์ดอย่างแปลกใจ “นางไม่ใช่เจ้าหญิงเฮเบนเน็ทนางคือหญิงสาวธรรมดาๆจากต่างเมืองเท่านั้น” ออสการ์นาร์ดพยายามบอกให้นางเข้าใจ “แล้วเจ้าพานางมาทำไม??” นางถาม “ข้ามาเอาของที่ปราสาท และ พานางมาอยู่ที่นี่สักพัก และข้าจะออกตามหาเพียงลำพัง” ออสการ์นาร์ดพูดทำให้เบลเลนและไซมอนแปลกใจ เบลเลนหันหน้าไปหาไซมอนพลางกระซิบว่า “นี่ไซมอน! นายได้ยินไหมที่ออสการ์นาร์ดบอกว่าเขาพาเรามาอยู๋ที่นี่ แล้วเขาจะออกตามหาเพียงลำพัง มันแตกต่างจากตอนที่เขาพูดกับเรามากเลยนะ” เบลเลนเล่า ไซมอนพลางคิด และแล้วบทสนทนาก็ต้องจบลงเมื่ออสการ์นาร์ดกำลังมองหน้าเขาทั้งสองอย่างเคืองโกรธ “พวกเจ้าพูดถึงใคร?.....ข้าถามว่าพวกเจ้าพูดถึงใคร” ออสการ์นาร์ดถามพวกเขาทั้งสองด้วยอารมณ์เคืองโกรธ “ข้าเปล่า!! แต่ข้าแค่สงสัยเท่านั้นว่า เจ้าเคยบอกพวกข้าว่าเจ้าจะมาเอาของที่เจ้าลืมไว้ แต่ทำไมพอมาถึงตอนนี้เจ้าบอกว่าเจ้าจะมาเอาของแล้วให้พวกเราอยู่ที่นี่ แล้วเจ้าก็จะไปเพียงลำพังล่ะ!!!!” ไซมอนพูดไปด้วยความโกรธและจูงมือเบลเลนเดินออกไปจากห้องโถงของหอโอสถ “ข้าอยากกลับแล้วเบลเลน เธออยากกลับกับฉันไหม?” ไซมอนถามเบลเลน “แล้วจะอยู่ทำไมล่ะ??” เบลเลนจูงมือไซมอนแล้ววิ่งออกไปจากตัวปราสาทและมุ่งหน้าไปยังตัวเมืองเพื่อกลับบ้าน และอีกไม่นานพวกเขาก็เดินจนถึงบ้าน ไซมอนเปิดประตูเข้าไป “ฟิลเรน!! นายสบายดีไหม??” ไซมอนร้องเรียกนกยูงของเขาด้วยความคิดถึงแต่ทว่าไซมอนก็อดนึกสงสารไม่ได้เพราะร่างกายของเจ้านกยูง คล้ายกับนกยูงที่มีเพียงหนุงหุ้มกระดูก มันผอมเพราะจากที่ไม่มีใครดูแลมัน และ เบลเลนวิ่งไปที่เตียงของเธอที่ใช้ฟางมาสุมและเอาผ้าปูเท่านั้น เธอล้วงเข้าไปในใต้หมอนเพื่อเอารูปพ่อของเธออกมาดูด้วยความคิดถึง น้ำตาไหลอาบแก้มอมชมพูของเธอ ในใจของเธอคิดเสมอว่า เธออยากกลับไปหาเดวิดผู้เป็นพ่อ แต่ก็ทำไม่ได้
--------ทางด้านเดวิด--------
เดวิดนั่งอ่านจดหมายที่เบลเลนส่งมาให้ทำให้เดวิดดีใจที่ลูกสาวยังคอยส่งข่าวคราวมาบ้าง เดวิดร้องไห้ออกมาและเก็บจดหมายไว้ใต้หมอน เขาร้องไห้เพราะคิดถึงเบลเลนและห่วงไม่น้อย
เช้านี้เบลเลนและไซมอนมีแผนที่จะนำสิ่งประดิษฐ์พิลึกๆของไซมอนออกไปขายที่ตลาดในตอนเช้า เบลเลนแต่งตัวเตรียมไปช่วยไซมอน อีกไม่กี่นาทีไซมอนได้จัดของใส่รถม้าของเขาเสร็จ “ป่ะ!เบลเลน ไปกันได้แล้วเดี๋ยวจะสายไปกันใหญ่” ไซมอนชวนเบลเลน “ได้สิ” เบลเลนตอบรับและไม่วายชวนฟิลเรนนกยูงของไซมอนมาด้วย ฟิลเรนกระโดดขึ้นไปบนหัวไหล่ของไซมอน เบลเลนยกชายกระโปรงเพื่อยกขาขึ้นไปนั่งบนรถม้าคันสวยพอดู และไม่นานพวกเขาก็ถึงตลาดเช้าใจกลางเมือง เบลเลนช่วยไซมอนยกของออกจากรถม้าเพื่อนำมาจัดวางขายและไม่ช้าสิ่งประดิษฐ์ประหลาดๆของไซมอนก็ขายแทบหมดไป “ไซมอนนี่เที่ยงแล้วนะ หิวไหม?? เดี๋ยวฉันซื้ออาหารมาให้” เบลเลนเดินไปที่ร้านอาหาร “แฮมเบิก2ชิ้นค่า” เบลเลนสั่งแฮมเบิกกับเจ้าของร้าน ขณะที่รอนั้นมีสายตาหลายคู่จับจ้องแบบแปลกๆจากผู้คนที่นั่นทานอยู่ในร้านอาหาร บ้างก็ซุบซิบพูดกันไปเรื่อยเปื่อยมันทำให้เบลเลนแปลกใจเป็นอย่างมาก อีกไม่นานเจ้าของร้านก็ออกมาพร้อมห่อแฮมเบิก2ชิ้น “ได้แล้วค่ะ คุณผู้หญิง *200 เพนนีค่ะ” เบลเลนยื่นเงินและรับแฮมเบิก เบลเลนเดินออกจากร้านแต่ก็ยังมีสายตาของคนทั้งร้านมองเบลเลนอยู่ เบลเลนเดินถือแฮมเบิกเพื่อจะนำไปให้ไซมอนด้วยแต่ก็ต้องหยุดชะงักที่ร้านกาแฟคลาสสิคที่มีชายฉกรรจ์นั่งมองเบลเลนด้วยสายตาแปลกๆ เบลเลนเห็นท่าว่าจะไม่ดีจึงรีบวิ่งหนีไป “ทำไมทุกคนมองเราแบบนี้กันนะ ฉันงงหมดแล้ว!” เบลเลนพูดกับตัวเองและแล้วก็เดินถึงร้านแผงลอยของไซมอนเบลเลนยื่นแฮมเบิกให้ พวกเขาทั้งสองนั่งทานแฮมเบิกด้วยความหิวแต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขากำลังตกอยู่ในการจับมองของชายฉกรรจ์ลึกลับคนนั้นอยู่ *200 Penny=150Baht
--------ทางด้านชายฉกรรจ์-------
“หึ! ไอ้พวกโง่ นี่รึคือเจ้าหญิง บื้อจริงๆ” ชายฉกรรจ์พูดกับตัวเองเรื่องเบลเลนที่เบลเลนไม่มีความสงสัยใดๆกับท่าทีของตน ชายฉกรรจ์ชักป้องยาสูบออกมาจากกระเป๋ามาสูบอย่างใจเย็นและเดินจากไป
“นี่ไซมอนฉันเจอผู้ชายคนนึงที่หน้าร้านกาแฟ เขานั่งมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ และก็คนในร้านแฮมเบิกด้วย” เบลเลนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ไซมอนเพื่อนรักฟัง “ฉันว่าพรุ่งนี้เธอไม่ต้องมากับฉันก็ได้ ไม่ปลอดภัยแล้วล่ะ” ไซมอนสั่ง และไม่กี่ชั่วโมงสิ่งประดิษฐ์ของไซมอนก็ขายเกือบหมด เหลือเพียงน้อยชิ้นเท่านั้น และเป็นเวลาช่วงโพล้เพล้ตะวันใกล้ลับฟ้า ไซมอนและเบลเลนเก็บของใส่รถม้าและไม่ลืมที่จะพาฟิลเรนกลับบ้านด้วยในใจเบลเลนตอนนี้ก็นึกถึงแต่เรื่องวันพรุ่งนี้ว่าชีวิตของเธอจะปลอดภัยดีหรือไม่
“ไม่มีใครทำให้ประสบความสำเร็จและผู้นำได้นอกจากตัวเราเอง”
