Part1
ออกตามหาความจริง...ออสการ์นาร์ด!
ณ เฮอร์มอซา(At Hermosa)
เบลเลนกำลังเดินลงจากรถม้าสวยงามคันหนึ่งในเมืองเฮอร์มอซา เพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านขายอาหารอิตาลีที่ตนโปรดปรานแต่....สายตาของเบลเลนไปพบกับชายชราผู้หนึ่งมีรูปร่างสูงยาว ผิวหน้าขรุขระ จมูกเป็นสันโด่งสูง น่าตาอัปลักษณ์หน้ากลัว กำลังมองเธออยู่ เธอจึงเดินไปหลบอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง แต่ชายชราคนนั้นก็ยังไม่เลิกติดตามเธอ เธอจึงตัดสินใจเดินเข้าไปถามชายชราผู้นั้น
“คุณคะ คุณมองและติดตามฉันไปเพื่ออะไร?”เบลเลนถามด้วยเสียงที่อยากรู้และหวาดกลัวเล็กน้อย”ฉันก็แค่คุ้นหน้าเธอนิดหน่อย เธอได้ชื่อเฮเบนเน็ทหรือเปล่า?”ชายชราถาม”แต่เรื่องที่สำคัญกว่านั้นฉันอยากรู้ว่าคุณมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรมากกว่าและฉันก็ไม่ใช่เฮเบนเน็ทที่คุณกล่าวถึงด้วยซ้ำ”เบลเลนพูดด้วยความกลัวกับหน้าตาของชายชราที่ดูจริงจังในตอนนั้น “ฉันมีชื่อว่าออสการ์นาร์ด เป็นองครักษ์ของกษัตริย์นัมรีอองที่4แห่งเฮอร์มอซา”ออสการ์นาร์ดพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ซึ่งทำให้เบลเลนรู้สึกตกใจเล็กน้อย “แล้วคุณตามหาคนที่ชื่อเฮเบนเน็ทอยู่หรือ?”เบลเลนถาม”ใช่!ฉันกำลังตามหานาง นางคือพระธิดาที่พลัดพรากจากไปของกษัตริย์นัมรีอองที่4 ข้าจึงได้รับกระแสรับสั่งให้หาตัวของนาง ซึ่งมันคงเป็นไปได้น้อยมากที่จะพบเจอ” ออสการ์นาร์ดพูด ”ให้ข้าช่วยไหม???” เบลเลนถามออสการ์นาร์ดเพื่อที่ต้องการจะช่วย ”ไม่ต้องหรอกฉันคิดว่ามันคงยากเกินไปสำหรับคนอย่างเธอ” ออสการ์นาร์ดกำลังพูดแทงใจดำเบลเลนอยู่ทำให้เบลเลนรู้สึกหัวเสียเล็กน้อย “นั้นถ้าคุณคิดว่าฉันเด็กไปหรือไร้ความสามารถฉันก็ไม่ว่าเพราะฉันก็มีกิจเหมือนกัน ขอโทษด้วย ลาก่อน!”เบลเลนพูดพร้อมบอกลาแต่ออสการ์นาร์ดจึงอยากพูดสิ่งหนึ่งเพื่อให้เบลเลนลองคิด “แสงตะวัน พระจันทร์ สายลม”ออสการ์นาร์ดพูดเพื่อให้เบลเลนคิด เบลเลนมีสีหน้าที่อยากรุ้ถึงความหมายในคำพูด แต่เธอก็เดินจากไปในฝูงผู้คนในเฮอร์มอซา
ตอนนี้เบลเลนกำลังยุ่งอยู่กับการดูแผนที่เมืองริมถนนของเฮอร์มอซา เพื่อที่จะหา ไทรแองเกิล ฮิล ที่อยู่ของไซมอนเพื่อนชาย และก็ได้เหลือบไปเห็นภาษาอิตาลีเขียนไว้ว่า triangolo collinaซึ่งคือชื่อเมืองที่อยู่ของไซมอนนั่นเอง เธอมองแผนที่และจดจำและเดินไปตามถนนเพื่อไปยังtriangolo collinaบ้านของไซมอน และไม่กีชั่วโมง เบลเลนก็มาถึงบ้านของไซมอน ไซมอนวิ่งมาหน้าแตกตื่นเมื่อเห็นเพื่อนเก่ามาถึงหน้าบ้าน “เฮ่!เบลเลนเธอมาได้อย่างไรนี่?”ไซมอนถามด้วยความตื่นเต้น”ฉันได้รู้ความจริงที่ฉันไม่เคยแตะต้องมัน มันทำให้ฉันเสียใจ ฉันเลยต้องมา ฉันคงอยู่กับนายนานหน่อย คงไม่รบกวนนะ”เบลเลนพูด ทำให้ไซมอนประหลาดใจยิ่งนัก “เธอรู้อะไร ให้ฉันรู้บ้างสิ”ไซมอนพูดด้วยความอยากรู้ ”ฉันไม่อยากให้ใครรู้เธอคงเข้าใจนะไซมอน” ไซมอนได้ยินเช่นนั้นจึงไม่อยากขัดใจเพื่อนตนจึงนำเบลเลนเข้าไปในบ้านและต้อนรับด้วยกาแฟโรบัสต้าอุ่นๆแบบอิตาลี ”พรุ่งนี้ฉันคงต้องพาเธออกไปด้ว ฉันจะนำสิ่งประดิษฐ์ของฉันไปขายในตลาดตัวเมือง เธอไปช่วยฉันขายนะ” ไซมอนชักชวนเบลเลน ”ได้สิ!...เอ่อ..ไซมอนนายรู้จักออสการ์นาร์ดไหม ???” ไซมอนนั่งครุ่นคิดและตอบ “รู้จักสิเขาเป็นองครักษ์ของกษัตริย์นัมรีอองน่ะ เขามาตามหาหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งคือพระธิดาที่พลัดพรากไป แต่เขามองดูหน้ากลัวในสายตาฉันมาก” ไซมอนพูดเล่าเรื่องให้เบลเลนฟัง “เขาเดินเข้ามาถามฉันว่าฉันคือเฮเบนเน็ทหรือป่าว แต่....ฉันอยากไปช่วยเขาตามหา ไซมอนนายพาฉันไปหาเขาที” เบลเลนอ้อนวอนขอไซมอนให้ช่วยพาเขาไป ”เอ่อ....ได้สิ แต่ฉันขอไปด้วยนะ” ไซมอนรู้สึกเป็นห่วงถ้าต้องให้เบลเลนไปคนเดียว เขาจึงอาสาไปด้วย “ไซมอน แล้วนายจะไม่ไปขายสิ่งประดิษฐ์ของนายหรือ” เบลเลนถามเกี่ยวกับการขายสิงประดิษฐ์จำพวกแปรงสีฟันอัตโนมัติ นาฬิกาปลุกปลอกผลไม้ หรือ ไม่เว้นแม้แต่ตุ๊กตาช่วยอาบน้ำที่ไซมอนจะนำไปขายในตลาดพรุ่งนี้ “เอ่อ.....เรื่องนั้นค่อยคิดก็ได้แต่ฉันอยากจะไปกับเธอมากกว่าน่ะ” ไซมอนบอกเบลเลน “นั้นก็ดี” เบลเลนพูดด้วยท่าทางดีใจ กับการผจญภัยในวันพรุ่งนี้
---เช้าวันรุ่งขึ้น---
แสงแดดอ่อนๆในยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่เบลเลนนอนอยู่ “ว้าย!” เสียงอุทานของเบลเลนดังลั่นห้องสร้างความตกใจให้ไซมอนเล็กน้อย “เธอเป็นอะไรของเธอเบลเลน ทำฉันเกือบหัวใจวาย” ไซมอนพูดกับเบลเลนด้วยอาการตื่นตระหนก “ก็ดูนกยูงบ้านั่นของเธอสิ มันมาจิกที่หลังของฉัน” เบลเลนพูดด้วยอาการหัวเสียพร้อมกับหยิบแอปเปิ้ลที่วางอยู่บนโต๊ะปาไปที่หัวของนกยูงตัวนั้น “เอ่อ...ฟิลเรนมานี่ มานี่ เธอทำแขกของฉันโมโหนะ” ไซมอนพูดยอมรับผิดพร้อมไปต่อว่านกยูงของตน “ฉันเกลียดมันอย่าให้เจออีกนะ ฮึ่ย!” เบลเลนต่อว่าไซมอนด้วยความโกรธ “ป่ะ!ไซมอน พาฉันไปหาออสการ์นาร์ด” เบลเลนสั่งไซมอน ไซมอนทำหน้าตกใจพร้อมตื่นเต้น “เอ่อ...ป่ะไปสิ” เบลเลนได้ยินเช่นนั้นจึงเข้าไปในห้องอาบน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย และอีกไม่กี่นาทีเบลเลนก็ออกมาด้วยอาการสดชื่น “ไซมอน แล้วในเวลานี้ออสการ์นาร์ดอยู่ที่ไหน” เบลเลนถามไซมอน “เดี๋ยวฉันพาเธอไปเอง” ไซมอนจูงมือเบลเลนเดินไปยังตัวตลาดเฮอร์มอซา ไซมอนเดินหยุดอยู่ตรงร้านช็อคโกแลตร้านหนึ่ง “ไซมอน นายพาฉันมาที่นี่ทำไม” เบลเลนถามด้วยอาการสงสัย “ก็ที่นี่ไงที่ออสการ์นาร์ดมาบ่อยๆในเวลานี้ ช็อคโกแลตคือของโปรดปรานของเจ้าหญิงเฮเบ้นเน็ทเลยนะ” เบลเลนรับฟังด้วยความสงสัย มันมีเรื่องแปลกเกิดขึ้นกับเธอเพราะเมื่อวานออสการ์นาร์ดก็ถามเธอว่าเธอใช่เฮเบนเน็ทหรือป่าว แถมเฮเบนเน็ทนั้นก็ชอบช็อคโกแลตเหมือนเธอ “แล้วนายรูอะไรเกี่ยวกับเฮเบนเน็ทอีกบ้าง” เบลเลนถามออกไปด้วยความอยากรู้ “เฮเบนเน็ท..เอ่อ..ถ้าให้นับเรื่องอายุของนางก็อายุเท่าเราสองคนนี่ล่ะ และก็มีอยู่เรื่องหนึ่งมันน่ามหัศจรรย์มาก...เพราะตอนนางประสูตินั้น นางมีกายสีทอง มีผมยาวสีทองสลวย และมีปีกผีเสื้อหลากสีโผล่ออกมาระหว่างแขนสองข้างของนาง แต่ว่าไปนางมีลักษณะเหมือนเธอเลยนะ” ไซมอนเล่าให้เบลเลนฟัง ซึ่งมันทำให้เบลเลนรู้สึกคุ้นเคยกับเรื่องราวต่างๆพวกนี้ และสายตาสีฟ้าอ่อนของเบลเลนก็สะดุดกับชายชราหน้าตาคุ้นเคยคนเดิม เบลเลนเดินจูงมือไซมอนไปหาออสการ์นาร์ดทันที “ออสการ์นาร์ด ข้าเองเบลเลน ข้าอยากจะช่วยเจ้าตามหาเจ้าหญิง” เบลเลนพูดบอกด้วยความดีใจที่ได้พบออสการ์นาร์ดอีกครั้ง “เธออยากจะช่วยให้ฉันสำเร็จหรือจะช่วยให้งานของฉันล้มเหลวกันแน่” ออสการ์นาร์ดพูด ”แต่ฉันอยากจะช่วยคุณจริงๆนะ” เบลเลนพูด “นั้นตามฉันมาเบลเลน” เบลเลินเดินตามออสการ์นาร์ดไป และแล้วก็มีสิ่งสร้างความประหลาดใจให้เบลเลน ออสการ์นาร์ดมีปีกเหมือนผีเสื้อราตรีและบินหายจากเขาสองคนไป แต่เบลเลนและไซมอนก็สามารถเดินเท้าตามออสการ์นาร์ดไปได้ จนถึงที่แห่งหนึ่งที่สามารถเข้ามาได้ยากมีป่ารกร้างปกคลุม แต่ก็แฝงความสวยงามด้วยป่าแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่าForest
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น